เดินเที่ยวมารุโนะอุจิ — ทัวร์ 6 จุด ใจกลางโตเกียว

Marunouchi Brick Square — จุดนัดพบ

ย่านนี้ ครั้งหนึ่งเป็นทะเล — อ่าวฮิบิยะ (Hibiya-iri) เคยกินพื้นที่ลึกเข้ามาจนเกือบถึงพระราชวังปัจจุบัน ปี 1590 เมื่อ โทกุงาวะ อิเอะยาสุ ย้ายฐานทัพมายังเอโดะ เขาเริ่มโครงการถมอ่าวครั้งใหญ่เพื่อสร้างเมือง — เปลี่ยนทะเลให้กลายเป็นพื้นดินผืนใหญ่

เมื่อระบบ ซันคินโคไท (sankin-kōtai) เริ่มใช้ในศตวรรษที่ 17 ขุนนางไดเมียวจากทั่วประเทศต้องผลัดกันมาประทับที่เอโดะปีเว้นปี พื้นที่มารุโนะอุจิจึงกลายเป็นย่านบ้านพักของไดเมียว ล้อมรอบปราสาทเอโดะอย่างหนาแน่น ชื่อ "มารุโนะอุจิ" (丸の内) แปลว่า "ข้างในวงกลม" — หมายถึงข้างในกำแพงปราสาท

Mitsubishi Ichigokan Museum — อิจโจลอนดอน

หลังการปฏิรูปเมจิ พื้นที่บ้านพักไดเมียวเดิมถูกใช้เป็นค่ายทหารชั่วคราว จน ปี 1890 รัฐบาลขายที่ดินผืนใหญ่ให้กับ มิตซูบิชิ ในราคา 1.28 ล้านเยน ผู้ซื้อคือ อิวาซากิ ยาโนะสุเกะ (Iwasaki Yanosuke) ประธานคนที่สองของกลุ่ม การซื้อขายครั้งนี้ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการแปลงมารุโนะอุจิจากที่ราชการเก่าสู่ย่านธุรกิจสมัยใหม่

มิตซูบิชิจ้างสถาปนิกอังกฤษชื่อ โจไซอาห์ คอนเดอร์ (Josiah Conder) ผู้เป็นทั้ง อาจารย์สอนสถาปัตยกรรมรุ่นแรกของญี่ปุ่นและยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้าน อิเคบานะ (ศิลปะการจัดดอกไม้) คอนเดอร์ออกแบบอาคารอิฐแดงให้มิตซูบิชิ — ผู้คนเรียกย่านใหม่นี้ว่า "อิจโจลอนดอน" (Itchō London) หรือ "หนึ่งช่วงตึกของลอนดอน"

ตัวอาคาร Ichigokan ที่เห็นในปัจจุบันเป็นอาคารที่บูรณะกลับมาจากแบบดั้งเดิม ปัจจุบันเปิดเป็น พิพิธภัณฑ์ศิลปะปลายศตวรรษที่ 19

ถนน Naka-dori — ทางเดินศิลปะกลางย่านธุรกิจ

Naka-dori คือถนนทอดยาวขนานกับสถานีโตเกียว — ในยามทั่วไปดูเหมือนถนนช้อปปิ้งหรู แต่ถ้ามองให้ดี คุณจะเห็น ประติมากรรมของ Henry Moore ศิลปินชาวอังกฤษ และผลงานประติมากรรมอื่นๆ วางเรียงรายอยู่ตามขอบทางเดิน ถนนสายนี้คือ "แกลเลอรีกลางแจ้ง" ของย่านที่ผสานศิลปะเข้ากับการเดินทำงานในแต่ละวัน

ในฤดูใบไม้ผลิ (ปลายมีนาคม–ต้นเมษายน) ต้น ซากุระ สองข้างถนนบานพร้อมกัน ช่วงปลายปีถึงต้นกุมภาพันธ์เป็น "Winter Champagne Illumination" — ไฟประดับสีแชมเปญทองห่อหุ้มต้นไม้ทั้งสาย ทำให้ Naka-dori กลายเป็นจุดถ่ายภาพยามค่ำคืนที่นิยมที่สุดแห่งหนึ่งของโตเกียว

สถานีโตเกียว — อิฐแดง 900,000 ก้อน ในประวัติศาสตร์ 100 ปี

เปิดให้บริการครั้งแรกในปี 1914 ออกแบบโดย ทัตสึโนะ คินโง (Tatsuno Kingo) สถาปนิกชาวญี่ปุ่นรุ่นปรมาจารย์ ใช้ อิฐแดงราว 900,000 ก้อน สร้างเป็นอาคารหลังยาวเลียบฝั่งมารุโนะอุจิที่หันสู่พระราชวัง — เป็นด้านสำหรับขบวนทางการ

สถานีนี้เป็นพยานในเหตุการณ์ลอบสังหาร 2 นายกรัฐมนตรี — ปี 1921 นายกฯ ฮาระ ทาคาชิ (Hara Takashi) และปี 1930 นายกฯ ฮามางุจิ โอซาจิ (Hamaguchi Osachi) เหตุการณ์ทั้งสองเกิดขึ้นภายในสถานี — ยังมีจุดอนุสรณ์อยู่ในตัวอาคารถึงปัจจุบัน

ในสงครามโลกครั้งที่ 2 ระเบิดเพลิงทำลายโดมทั้งสองข้างของอาคาร ปี 2012 โครงการบูรณะกลับสู่สภาพปี 1914 เสร็จสมบูรณ์ ใช้งบกว่า 50,000 ล้านเยน ภายในโดมแต่ละข้างมีภาพนูนปูนปั้นรูป สัตว์ราศี ประดับตามตำแหน่งทิศ — เป็นรายละเอียดที่ผู้ผ่านไปมามักจะพลาด

KITTE — ไปรษณีย์กลางที่กลายเป็นห้างกลางเมือง

ตัวอาคารเดิมที่อนุรักษ์ไว้คือ อาคารไปรษณีย์กลางโตเกียว (Tokyo Central Post Office) สร้างเสร็จปี 1931 ออกแบบโดย โยชิดะ เท็ตสึโระ (Yoshida Tetsuro) อาคารนี้เคยเป็นหัวใจของระบบไปรษณีย์ญี่ปุ่นในยุคก่อนสงคราม

ชื่อ "KITTE" (キッテ) มาจากภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "แสตมป์" — สื่อโดยตรงถึงมรดกไปรษณีย์ ปัจจุบันอาคารถูกอนุรักษ์ด้านนอกแล้วปรับด้านในเป็นห้างสรรพสินค้าและร้านอาหาร

ไฮไลต์ที่ห้ามพลาดคือ ดาดฟ้าชั้น 6 (KITTE Garden) ที่เข้าได้ฟรี เป็นจุดชม สถานีโตเกียวจากด้านบน ที่ดีที่สุด — เห็นโดมทั้งสองข้างและหลังคาอิฐแดงเต็มเฟรม ช่วงเย็นพระอาทิตย์ตก ภาพอิฐแดงตัดกับท้องฟ้าสีส้มคือจุดถ่ายภาพยอดนิยม

Imperial Palace — สวนหินแห่งปราสาทเอโดะ

พระราชวังหลวงปัจจุบันตั้งอยู่บนพื้นที่เดิมของ ปราสาทเอโดะ (Edo Castle) — ครั้งหนึ่งเป็นปราสาทที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ระบบคูเมืองรอบปราสาทยังคงสภาพชัดเจน — คูเหล่านี้คือสิ่งที่เห็นรอบ ๆ บริเวณวันนี้

ปี 1868 เมื่อ การปฏิรูปเมจิ ทำให้ระบบโชกุนสิ้นสุด พระจักรพรรดิเมจิย้ายจากเกียวโตมาประทับที่ปราสาทเอโดะ และเปลี่ยนชื่อเมืองเป็น โตเกียว ("เมืองหลวงตะวันออก") ปราสาทเดิมจึงกลายเป็นพระราชวังหลวงสืบต่อมา

ส่วนของพระราชวังด้านนอก (Kōkyo Gaien) เปิดให้ประชาชนทั่วไปในปี 1949 หลังสงครามสิ้นสุด จุดที่นิยมถ่ายภาพคือ สะพานนิจูบาชิ (二重橋 · Nijūbashi) — ชื่อแปลว่า "สะพานสองชั้น" เป็นภาพอันเป็นสัญลักษณ์ของพระราชวังหลวง สะพานหินด้านหน้าและสะพานเหล็กด้านหลังซ้อนกันในมุมมองเฉียง